Spotlight
The Silverchair Collection

PRE-ORDER NOW: https://sound-factory.nl/collections/silverchair?

Australisch rocktrio terug op vinyl  

Silverchair geldt nog altijd als een van de grootste succesverhalen die de Australische rockwereld ooit voortbracht. In de periode dat het trio actief is, verkoopt het ruim 10 miljoen albums. Het hele oeuvre van de band, zowel de albums als de EP’s, wordt als The Silverchair Collection in delen (opnieuw) op vinyl uitgebracht. Het debuut Frogstomp uit 1995 komt op 17 juni uit. Op 12 augustus volgen de vier gerelateerde EP’s Tomorrow, Pure Massacre, Israel’s Son en Shade.

Het verhaal van Silverchair laat zich lezen als een spannend jongensboek waarvan je na afloop blij bent dat iedereen het er zonder kleerscheuren heeft afgebracht. Zanger-gitarist Daniel Johns en drummer Ben Gillies kennen elkaar al sinds de lagere school in een buitenwijk van het Australische Newcastle. Ze beginnen dan al met het maken van muziek. Op de middelbare school sluit bassist Chris Joannou zich bij hen aan en gaan de drie verder als Innocent Criminals. Onder die vlag worden de eerste optredens gedaan, waarbij covers van Deep Purple, Black Sabbath en Led Zeppelin gespeeld worden. Het trio wint in 1994 een door radiostation Triple J georganiseerde talentenjacht, wat hen studiotijd en een videoclip oplevert. Rond die tijd wordt de bandnaam veranderd in Silverchair, vrij naar de titel van de roman The Silver Chair van fantasy-schrijver C.S. Lewis.

Doorbraak

De overwinning levert nog iets op: alle grote labels verdringen zich om de jonge band te tekenen. Silverchair gaat uiteindelijk in zee met Murmur Records, een sub-label van platengigant Sony. In september 1994 verschijnt daar de EP Tomorrow, met daarop de Triple J-versie van het nummer. Het zorgt in eigen land meteen voor de doorbraak. De EP staat zes weken op de eerste plaats in de nationale hitparade. Het is daarmee de perfecte aanloop naar het echte debuut Frogstomp dat in maart 1995 het licht ziet. Ook het album schiet naar de eerste plaats van de Australische charts, terwijl het ook uitstekend verkoopt in Duitsland, Engeland en Amerika. “Het is in een paar weken opgenomen”, zegt Daniel Johns er later over. “Zonder toeters en bellen, zoals we destijds ook live klonken.” Zoals wel vaker aan de hand is met debuutalbums klinken de invloeden nog duidelijk door. Silverchair is hoorbaar een kind van het grunge-tijdperk, waarbij Pearl Jam, Nirvana en Soundgarden de grote voorbeelden zijn. Het zorgt ervoor dat het succesverhaal ook een keerzijde krijgt. De band wordt eindeloos doorgezaagd over die vergelijkingen. Dan is er nog de leeftijd. De leden van Silverchair zijn nog maar 15 jaar jong als ze het album opnemen en ook daar raakt de journaille maar niet over uitgepraat.

Freak Show

De combinatie van internationaal succes en een onverbiddelijke leerplicht schuurt bovendien, al lukt het Silverchair wel om door de Verenigde Staten te toeren, als support van Red Hot Chili Peppers en de Ramones. Achteraf gezien komt het succes allemaal te snel. Het tweede album ziet in 1997 het licht en krijgt als titel mee Freak Show. Het geeft aardig aan hoe de band zichzelf inmiddels ziet. Songs als Slave en Freak zijn opvallend sombere bespiegelingen van een door de doorbraak overrompelde band. Het laatste nummer bezorgt de band een nieuwe wereldhit. “In die periode werd ik overal achtervolgd door journalisten”, blikt Daniel Johns later terug. “Zelfs op weg naar school. Alleen als ik daar de deur achter mij dicht trok, had ik even rust. Het was een vreselijke periode.” Ondanks de donkere toon van het album wordt het succes alleen maar groter. Freak Show haalt de albumlijsten nu ook in België, Nederland, Frankrijk en de Scandinavische landen. De recensies zijn bovendien opvallend positief, met als belangrijkste constatering dat Silverchair steeds meer een eigen gezicht laat zien. Wat ook veelzeggend is: in mei 1997 wordt de band volwassen genoeg geacht om op het Pinkpop festival op te treden.

Neon Ballroom

De hardnekkige twijfel over de artistieke kwaliteiten van het trio worden in maart 1999 definitief weggevaagd met het uitkomen van Neon Ballroom, het derde album van Silverchair. Op de eerste twee domineert nog de gitaar. De band slaat de vleugels uit met een plaat vol weelderig gearrangeerde rock- en popsongs, waarin zelfs vleugjes psychedelica zijn verwerk. Meer dan ooit komen de ideeën uit de koker van Daniel Johns. “Het is een bevrijdend album”, vond hij. “We hebben de schoolbanken achter ons gelaten. Nu kunnen we ons echt focussen op de muziek. Dit is het album dat we altijd wilden maken.” Het publiek blijkt met de band meegegroeid te zijn en Neon Ballroom wordt een nieuw commercieel succes, dat in de vorm van  Anthem For The Year 2000, Ana's Song (Open Fire) en Miss You Love een reeks nieuwe (radio)hits bevat. Toch zijn daarmee de problemen niet voorbij. Tijdens de promotietournee is duidelijk zichtbaar hoe mager Daniel Johns oogt. Later blijkt dat alle stress rond de band en zijn bekendheid zich vertaalde in een hardnekkige eetstoornis. Toch gaat de band weer op tournee, waarbij het affiche gedeeld wordt met o.a. The Offspring en Red Hot Chili Peppers. In januari 2001 speelt Silverchair voor 250.000 mensen tijdens Rock in Rio in Brazilië.

Piano

Het is, achteraf gezien, het hoogtepunt in het bestaan van Silverchair. In maart 2002 komt het vierde album Diorama uit, dat de band opgenomen heeft met producer David Bottrill (Tool, Peter Gabriel, King Crimson). Het is niet alleen tekstueel een positiever album, de muziek is melodieuzer dan voorheen. “Voorheen schreef ik alle nummers op mijn gitaar, ditmaal heb ik alles op de piano geschreven”, luidde de verklaring van Daniel Johns daarvoor. De reacties zijn positief, vooral in het eigen Australië is de plaat ouderwets succesvol, maar internationaal verkoopt de plaat aanzienlijk minder. Wellicht als gevolg daarvan last Silverchair in juni 2003, na weer een nieuwe wereldtournee, een adempauze in. De drie leden storten zich op verschillende eigen projecten. De stilte wordt pas in 2006 doorbroken met het vijfde album Young Modern. Het begint als een soloplaat van Daniel Johns, maar wordt uiteindelijk opgetuigd tot een echt Silverchair album. Het is, net als de twee voorgangers, een weelderig georkestreerd werkstuk. De band werkt samen met het Filharmonisch Orkest van Praag en roept voor de arrangementen de hulp in van de legendarische Amerikaanse muzikant Van Dyke Parks, bekend van betrokkenheid bij o.a. The Beach Boys. Hij noemt Daniel Johns eens terloops Young Modern, waarmee de band meteen een albumtitel te pakken heeft. Het kleurrijke, geblokte artwork is een ode aan de Nederlandse kunstenaar Mondriaan.

Reissues

Opnieuw levert de artistieke groei veel bijval op. De band gaat opnieuw op tournee en duikt in de zomer van 2009 de studio in om weer een nieuw album op te nemen. De sessies blijven echter vruchteloos. In 2011 maakt Silverchair bekend ‘een pauze voor onbepaalde tijd’ te nemen. De band is in creatief opzicht niet meer bevredigend, laten de muzikanten op hun website weten. De vonk is weg. Opnieuw gaan de bandleden hun eigen weg. Ditmaal definitief, zo lijkt het. De roep om een reünie verstopt nooit helemaal, maar de groep heeft er nog geen gehoor aan gegeven. Wat rest zijn de herinneringen aan de altijd opwindende shows. En natuurlijk dat mooie, compacte oeuvre dat laat horen hoe de jonge band in een razend tempo volwassen werd. Veel van de originele vinylversies van de albums zijn inmiddels heel zeldzaam – dus duur – en dat maakt de reissues van de LP’s en de verwante EP’s heel welkom. The Silverchair Collection campagne wordt ingezet met de heruitgave van het debuut Frogstomp. Het komt op 17 juni uit als een dubbelalbum in een oplage van 10.000 exemplaren op ‘crystal clear coloured vinyl’. Op 12 augustus volgen de vier gerelateerde EP’s Tomorrow, Pure Massacre, Israel’s Son en Shade in een oplage van ieder 2000 genummerde exemplaren, ook allemaal op gekleurd vinyl. De rest van het oeuvre van Silverchair volgt op latere tijdstippen. Het enige dat ontbreekt is een comeback van de band zelf…

Deel deze pagina:
Bekijk ook