Interview
De verzamelaar: Porcupine Tree's Steven Wilson

Als succesvolle soloartiest, gezicht van de onlangs gereactiveerde rockband Porcupine Tree, initiator van zijprojecten als No-Man en Bass Communion en veelgevraagd remixer van klassieke rock albums van groepen als King Crimson, Caravan, Jethro Tull, Gentle Giant, Marillion, Black Sabbath en KISS, staat Steven Wilson te boek als een van de hardst werkende mensen in muziek business. Toch droomt de duizendpoot regelmatig van een kalm bestaan als eigenaar van een platenzaakje in een dorpje op het Engelse platteland.

Je hebt de reputatie enorm hard te werken. Schiet er wel eens tijd over om een platenzaak binnen te schieten?

“Zeker. Als ik op tournee ben, heb ik altijd wel een paar vrije uurtjes. Als het maar even kan, ga ik wandelen. Platenzaken zijn dan vaak mijn bestemming. Ik hoef niet per se altijd wat te kopen. Soms is het voldoende om wat rond te kijken, het artwork te zien en de platen even in mijn handen te houden. Simpelweg genieten van de platen die er zijn.”

Zijn er bepaalde bakken waar je als eerst op af stapt?

“Nee, ik houd van zoveel soorten muziek. Er is geen genre dat ik prefereer boven de andere. Ik houd van noise, jazz, ambient, rock en allerlei soorten elektronische en experimentele muziek. Er zijn geen grenzen.”

Zijn er ongeschreven regels waar je je als verzamelaar aan houdt?

“Ik ben de collectie terug aan het kopen die ik als tiener had. Ik koop niet alleen de albums in kwestie, ik wil zoek ook daar exact dezelfde persing die ik destijds had. Ik zal je een voorbeeld geven: de meest verzamelaars zullen de voorkeur geven aan Duitse persingen van de band Tangerine Dream op het befaamde Ohr label. Ik niet, ik wil de Britse varianten op Virgin, want die had ik als 15-jarige. De meeste verzamelaars zullen dat niet begrijpen, maar voor mij is het volkomen logisch. Die lp’s herinneren mij aan een heerlijke tijd, toen ik alles ontdekte over muziek.”

Wat waren destijds je favoriete platenzaken?

“Ik ben opgegroeid in Hemel Hempstead, een buitenwijk van Londen. Het nadeel van leven in de periferie van een stad is dat de bewoners naar het centrum gaan voor sport, theater en concerten, waardoor onze wijken een soort culturele woestenij blijven. Om die reden was er in mijn omgeving ook geen platenzaak. Samen met een vriend ging ik een paar keer per maand naar het centrum van Londen om lp’s te kopen. Onze favoriete winkels waren de Virgin Megastore op de hoek van Oxford Street en de Records and Tapes Exchange in Notting Hill, zoals het toen nog heette. Het is later veranderd in Music & Video Exchange. Ik bewaar erg goede herinneringen aan die trips. Het was in het pre-internet tijdperk, dus ik kocht vaak albums omdat ze me intrigeerden, terwijl ik de muziek niet kende. Ik zal nooit vergeten dat ik een album van Neu! kocht, boven in de Records and tapes Exchange, voor 50 pence. Ik ging terug naar huis met de trein, de hele rit vol verwachting over wat mij te wachten stond. Toen ik het nummer Hallogallo voor het eerst hoorde, werd ik er compleet door weggeblazen.”

Naar welke platenzaak ga je tegenwoordig graag?

“Japan is een geweldig land om op platenjacht te gaan. Mijn favoriete winkel daar is Disk Union. De laatste keer dat ik er was, hadden ze een enorme collectie elektronische muziek. Het bleek er niet eens zo duur te zijn. Uiteindelijk heb ik er in een keer 150 lp’s gekocht.”

Heb je ook de gewoonte om verschillende exemplaren van hetzelfde album te kopen, bijvoorbeeld vanwege allerlei labelvariaties?

“Nee, mijn vriend Mikael Åkerfeldt van Opeth heeft bijvoorbeeld vijftien exemplaren van het debuut van Black Sabbath of twintig versies van The White Album van The Beatles. Allemaal vanwege minuscule verschillen tussen de labels of de hoezen. Ik wil gewoon een goede persing van het album hebben. Als ik die eenmaal heb, is dat goed voldoende voor mij.”

Wat was eigenlijk de reden dat je je oorspronkelijke vinylcollectie weer bij elkaar moet kopen? Is er een moment geweest dat je alles hebt weggedaan?

“Mijn vader werkte voor Philips, een van de firma’s die de cd heeft uitgevonden. Wij waren daarom een van de eerste Britse huishoudens die over een cd-speler beschikte. Ik was meteen gek op cd’s, nog steeds trouwens. Het is een uitstekend medium. Eind jaren tachtig heb ik veel van mijn vinyl verkocht – voor weinig. Ik had mijzelf ervan overtuigd dat ik het niet meer nodig had. Ik heb alleen wat obscure titels achtergehouden, omdat ik vermoedde dat die niet snel op cd zouden uitkomen. Wat ook uit bleek te komen. Maar Tangerine Dream, Pink Floyd, alles ging de deur uit. Zo’n 95 procent van mijn verzameling. Ik kreeg er uiteindelijk spijt van en sindsdien heb ik vrijwel alles teruggekocht.”

Staan er nog titels op een verlanglijstje?

“Een paar. Er is een 2-lp box van Donovan, Gift From A Flower To A Garden. Het is een heel mooie set, maar wel wat kwetsbaar, dus is het lastig om een exemplaar in goede conditie te vinden. De bijlagen, zoals de tekstvellen, ontbreken meestal of de box is geplet. Het is de reden waarom het nog steeds niet gelukt is om een goed exemplaar van Consequences te vinden, de box van Godley & Creme, voorheen van 10CC. Ooit vind ik ze, ik weet dat zeker.”

Is het niet verleidelijk op eBay of Discogs op te gaan en ze te kopen, ongeacht het prijskaartje?

“Niet voor mij. Ik weet dat het heel simpel is om eBay of Discogs af te struinen, een boel geld te betalen en ze me toe te laten sturen. Ik zie daar de lol niet van in. Een van mijn regels is dat ik geen idiote bedragen neertel voor een lp. Als verzamelaar en iemand die enorm van muziek houdt, is het veel leuker om platenwinkels te bezoeken en te wachten tot het juiste exemplaar opduikt, voor een acceptabele prijs. Het zoeken is een groot deel van de lol.”

Een aantal van jouw eigen releases is in de loop van de jaren zeldzaam en dus waardevol geworden. Heb je alles wat je ooit zelf uitgebracht hebt?

“Ik probeer twee exemplaren van alles wat ik uitbreng of waar ik bij betrokken ben geweest te bewaren in mijn archief. Het lukte me lang om alles bij te houden, maar de laatste tijd wordt het moeilijker. Ik ben helaas niet de eigenaar van de masters van de Porcupine Tree-albums, dus die zijn in de loop van de jaren heel wat keren opnieuw uitgekomen, los of als onderdeel van een box set, in allerlei kleuren. Ik heb ze niet allemaal. Ook heb ik heel wat weggegeven. Toen Mikael Åkerfeldt een keer bij mij thuis was, liet hij zich ontvallen dat hij nog altijd zocht naar een van de eerste Porcupine Tree-cassettes. De tape die later opnieuw is uitgekomen op de Yellow Hedgerow Dreamscape compilatie. Ik heb hem mijn laatste exemplaar gegeven.”

In interviews heb je wel eens laten vallen dat je ooit best een eigen platenzaak zou willen hebben. Is dat een serieuze ambitie?

“Dat is het zeker. Eens in de zoveel tijd kom ik terecht in zo’n slaperig plaatsje op het Engelse platteland. De lokale platenzaak wordt meestal gedreven door een wat oudere mijnheer die ervan houdt om de hele dag zijn eigen platen te draaien en met de klanten verhitte discussies over muziek te voeren. Winst maken is niet zo’n prioriteit. Ik zie mijzelf dat wel doen, ooit.”

Deel deze pagina:
Opmerkingen
Meeste likes Nieuwste Oudste
Je hebt een woord gebruikt dat je niet mag gebruiken
Opmerking plaatsen
Er zijn momenteel nog geen comments geplaatst.
Meer opmerkingen tonen
Bekijk ook