Spotlight
Janis Joplin: Een onsterfelijke parel

Op 11 januari 1971 verscheen Pearl, een album dat alom gezien wordt als het beste werk van Janis Joplin. Helaas maakte de Amerikaanse zangeres het succes ervan zelf niet mee; ze was enkele maanden eerder, in de vroege uren van 4 oktober 1970, aan een overdosis bezweken. Een terugblik op het album dat haar, in muzikaal opzicht, toch onsterfelijk maakte.

Bijnaam

Alles wees er aanvankelijk op dat 1970 een goed jaar voor Janis Joplin zou worden. De zangeres die in de ‘summer of love’ van 1967 doorgebroken was op het Monterey Pop Festival in Californië had een turbulente periode achter de rug. De snelheid waarmee ze haar oude bands Big Brother & The Holding Company en de Kozmic Blues Band terzijde schoof, maakte duidelijk dat ze in muzikaal opzicht haar weg nog aan het zoeken was.

In 1970 leken de stukjes eindelijk op de juiste plaats te vallen. Ze stampte met Full Tilt Boogie een deels nieuwe band uit de grond. Met gitarist John Till en bassist Brad Campbell had ze al eerder gewerkt. Nieuwkomers waren pianist Richard Bell, drummer Clark Pierson en organist Ken Pearson. Het gezelschap ging in de zomer van 1970 op tournee en al snel bleek dat dit de perfecte band was om de expressieve zang van Janis Joplin te begeleiden. Het was ook tijdens deze succesvolle concertreeks dat ze een bijnaam voor zichzelf bedacht die ze goed vond passen bij haar extraverte, kleurrijke persoonlijkheid: Pearl. Eind augustus begon ze aan haar nieuwe album te werken.

In de studio

De opnames vonden plaats in de gerenommeerde Sunset Sound Recorders studio in Hollywood. Ze werkte daar met producer Paul A. Rothchild, die al eerder naam gemaakt had met The Doors. Joplin voelde zich ook meer dan ooit betrokken bij de manier waarop het album tot stand kwam.

De zangeres maakte zelf een selectie uit de nummers van externe songschrijvers die voorgesteld werden. Zo vond ze terecht dat het uit 1963 stammende Cry Baby, oorspronkelijk uitgevoerd door soulzanger Garnet Mimms, op haar lijf geschreven was. Me And Bobby McGee kreeg ze aangereikt door Kris Kristofferson, de zanger waarmee ze even tevoren een korte romance had gehad. Bobby Womack bezorgde haar het nummer Trust Me, waarop hij als gast ook de akoestische gitaar speelde. Ze leverde daarnaast ook zelf een bijdrage aan de songs. Zoals het nummer waarmee het album in wording zou openen: Move Over, een stevig rocknummer over een gemankeerde liefdesrelatie. Zelden klonk Janis Joplin zo stoer en zelfbewust. Ze was ook de co-auteur van een ander hoogtepunt op het album: Mercedes Benz ontpopte zich als een a-capella gezongen aanklacht tegen de consumptiemaatschappij.

 

Overleden

De meeste nummers zong ze eind september in, alleen Mercedes Benz werd op 1 oktober op de band gezet. Twee dagen later was ze opnieuw in de studio om te luisteren naar de instrumentale basisversie van Burried Alive In The Blues, voor haar geschreven door songwriter Nick Gravenites. Een paar dagen later zou ze dat nummer inzingen. Na een korte diner in haar vaste restaurant Barney’s Beanery aan Santa Monica Boulevard ging ze naar het Landmark Motor Hotel, waar ze tijdens de haar verblijf in Los Angeles verbleef. Ondanks de creatieve piek die ze bereikt had, was ze in de voorgaande weken toch weer teruggevallen in heroïnegebruik. Een shot dat ze laat op de avond nam, werd haar fataal. Ze werd de volgende ochtend, op 4 oktober, op de grond naast haar bed dood aangetroffen. Ze was nog maar 27 jaar.

De achterblijvers namen vrijwel meteen het moeilijke besluit om het album af te maken. Tijdens de sessies vertelde Joplin regelmatig reikhalzend uit te kijken naar het moment dat ze het album met de rest van de wereld kon delen. De  vocalen voor Burried Alive In The Blues, het laatste nummer dat ze ooit beluisterd had, ontbraken nog. Even werd overwogen om componist Nick Gravenites het in te laten zingen, maar die wees dat voorstel af. Het verscheen dan ook in de oorspronkelijke, instrumentale versie op het album.

Baanbrekend

Onder haar fans was het verdriet over haar vroege dood nog vers toen 11 januari 1971 haar zwanenzang verscheen met de titel: Pearl. Toch waren het niet alleen de emoties die ervoor zorgden dat het postume werkstuk zo omarmd werd. Het was veruit het meest geslaagde album dat Janis Joplin had gemaakt in haar te korte leven. Ze zong beter dan ooit, haar producer had het beste uit haar gehaald. Ze werd omringd door muzikanten die haar echt begrepen en de selectie aan songs bevatte geen enkele zwakke plek.

 

Deel deze pagina:
Opmerkingen
Meeste likes Nieuwste Oudste
Je hebt een woord gebruikt dat je niet mag gebruiken
Opmerking plaatsen
Er zijn momenteel nog geen comments geplaatst.
Meer opmerkingen tonen
Bekijk ook