Spotlight
Foo Fighters - Sonic Highways

Het was voor de Foo Fighters altijd belangrijk om voorspelbaarheid op een veilige afstand te houden. Na het traditioneel tot stand gekomen Wasting Light uit 2011 stond Dave Grohl dan ook te popelen om voor de opvolger alles weer totaal anders aan te pakken. De acht songs op Sonic Highways werden in evenveel studio’s opgenomen, verspreid over heel Amerika. Gastmuzikanten moest de link met de lokale muziekscene benadrukken. Een documentaire over deze muzikale pelgrimstocht was op de televisiezender HBO te zien: Foo Fighters: Sonic Highways.

Documentaire

Het idee voor deze opzet kwam niet uit de lucht vallen. In 2013 had Dave Grohl zijn debuut als regisseur gemaakt met de documentaire Sound City, gewijd aan de gelijknamige studio waar grootheden als Fleetwood Mac, Neil Young, Kyuss, Tom Petty, Rage Against The Machine, Red Hot Chili Peppers, John Fogerty en Nirvana hun albums opgenomen hadden. Hij had genoten van dit uitstapje, terwijl de reacties op het resultaat uitgesproken positief waren. Als vanzelf diende de gedachte zich aan om voor het volgende album van de Foo Fighters andere legendarische studio’s in Amerika te bezoeken. Het zou ook nog eens een uitstekende basis voor een volgende documentaire kunnen zijn.

Dus ging de band welgemoed op pad. Van september 2013 tot juli 2014 werden studio’s in onder anderen Chicago (Electrical Audio), Arlington County (Inner Ear), Nashville (Southern Ground), Austin (6A), Joshua Tree (Rancho De La Luna), Preservation Hall (New Orleans) en Seattle (The Magic Shop) aangedaan. Voor de productie werd Butch Vig aangetrokken, bekend van Nirvana’s Nevermind en ook al betrokken bij de vorige plaat van Foo Fighters, Wasting Light. Onder de gasten die uitgenodigd werden, waren Cheap Trick-gitarist Rick Nielsen, singer-songwriter Gary Clark, Jr., Ben Gibbard van Death Cab For Cutie, producer en muzikant Chris Goss, Eagles-gitarist en zanger Joe Walsh, Bowie-producer Tony Visconti en The Preservation Hall Jazz band uit New Orleans.

 

Missie

Dave Grohl probeerde bij elk bezoek de muzikale ziel van de stad te vangen, vooral in de teksten. Een missie die glansrijk slaagde. Zonder zich slaafs aan de muziek van de regio te onderwerpen, lukte het de band om op een subtiele manier de invloeden te integreren in de eigen sound. In veel recensies werd later Subterranean als een van de hoogtepunten van het album aangestipt. Het was de ode aan Seattle: de stad die in de vroege jaren negentig zo’n immense roll in de wereld van de muziek gespeeld had, niet in de laatste plaats in het leven van Dave Grohl zelf.

“Het is een stad die ons enorm veel gegeven heeft”, zei hij daar later over. “Het bracht een hele generatie nieuwe, opwindende rock bands voort. Ik zat daar natuurlijk zelf middenin. Het succes heeft ook veel van die jonge, getalenteerde muzikanten verzwolgen. Als ik denk aan Seattle en aan grunge, word ik dan ook besprongen door heel uiteenlopende emoties. Een paar jaar lang was het een geweldige, creatieve tijd, maar de donkere keerzijde manifesteerde zich ook al vroeg. Dat dubbele gevoel wilden we dus verwerken in Subterranean.”

Artwork

Het album verscheen op 10 november 2014 en werd stevig in de markt gezet. Het grote publiek werd opgewarmd met de documentaire Foo Fighters: Sonic Highways die rond de releasedatum uitgezonden werd via HBO. Dave Grohl zelf omschreef het als zijn liefdesbrief aan het adres van de Amerikaanse popmuziek. Naast gesprekken met muzikanten die aan het album hadden meegewerkt, bevatte het interviews met onder anderen Dolly Parton, Duff McKagan van Guns N’ Roses, Paul Stanley van KISS en Ian MacKaye van Minor Threat en Fugazi. Om de weidse achtergrond van het album extra te benadrukken, werd het uitgebracht met liefst negen verschillende hoezen. Het futuristische artwork van de Franse kunstenaar Stephan Martiniere was een combinatie van alle bezochte steden, waarvan fragmenten over acht verschillende albums verdeeld werden. Een negende versie bevatte het complete kunstwerk.

De muzikale trip van Foo Fighters kende een goed eindstation: het album haalde de tweede plaats in de Amerikaanse Billboard Top 200, terwijl het ook in verschillende andere landen hoog de albumlijsten inschoot. Er was daarnaast veel lof voor de ambitie en de intentie die uit de hele onderneming sprak. In het universum van de band draaide het niet alleen om Foo Fighters, integendeel: de groep gunde ook collega’s een plaatsje in de spotlight. Dave Grohl en zijn mannen lieten daarnaast zien te beschikken over een gezond historisch besef door te schetsen hoe belangrijk de bezochte steden en studio’s waren voor de ontwikkeling van de Amerikaanse popcultuur.  

 

Vervolg?

Dave Grohl werd in de jaren daarna regelmatig gevraagd of dit avontuur geen internationaal vervolg verdiende. Abbey Road in Londen of de Hansa Studio in Berlijn zouden immers ook inspirerende locaties kunnen zijn om nieuwe songs op te nemen. De muzikant lachte de suggesties steevast weg. “Sonic Highways was een geweldig avontuur, maar in logistiek opzicht was het een immense uitdaging: telkens de boel afbreken, inpakken en weer opnieuw opbouwen in de volgende studio. Het was daardoor ook een heel kostbaar verhaal. Een internationale versie zou alleen nog maar duurder uitvallen. Er was daarbij ook veel afleiding. Steden als New Orleans en Nashville kennen veel verlokkingen. Het zijn plaatsen waar je je heerlijk in kan onderdompelen. Het was daardoor soms lastig om ons op de arbeid te focussen. Toch had ik deze ervaring voor geen goud willen missen.”

Deel deze pagina:
Bekijk ook