Achtergrond
Foo Fighters - Echoes, Silence, Patience & Grace (2007)

Het mooi om er af en toe aan herinnerd te worden hoe belangrijk muziek kan zijn, zeker in barre tijden. Dat bleek maar weer eens toen op 25 april 2006 in Beaconsfield, Australië een goudmijn instortte. De meeste mijnwerkers wisten zich tijdig te redden. Een van hun collega’s overleed echter, terwijl twee anderen – Brant Webb en Todd Russell – vast kwamen te zitten, liefst duizend meter onder de grond. De operatie om hen te redden, werd wereldwijd op de voet gevolgd. Uiteindelijk bleek het mogelijk om de twee van wat spullen te voorzien. Brant Webb vroeg onder anderen om een iPod, met daarop het album In Your Honor van zijn favoriete band Foo Fighters. Die songs zouden hem helpen om de beproeving te doorstaan, verklaarde hij.

Geïnspireerd

Dave Grohl was tot tranen geroerd toen hij hoorde dat zijn songs kennelijk zoveel voor de man betekende. Hij deed meteen ook een plechtige belofte: als de mijnwerkers eenmaal gered zouden zijn, lagen er tickets voor een Foo Fighters show voor hen klaar. “En een paar glazen koud bier.” Na twee slopende weken, waarbij Webb en Russell zich in leven gehouden met grondwater en een enkele mueslireep, werden de twee weer verenigd met hun dierbaren.

Dave Grohl hield woord. Brant Webb en zijn echtgenote werden oktober 2006 uitgenodigd voor een van de drie akoestische shows die Foo Fighters in het Sydney Opera house gaf (Todd Russell was geen fan en bleef die avond liever thuis). Tijdens de ontmoeting tussen de mijnwerker en de band, na afloop van de show, bleef het volgens de overlevering niet bij een enkel koud biertje. Eenmaal terug in zijn hotelkamer voelde Dave Grohl zich zo overweldigd door wat hij meegemaakt had, dat hij – aangeschoten als hij was – ter plekke het instrumentale nummer Ballad Of The Beaconsfield Miners schreef.

Basis

Het liedje met daarin een solo van de Amerikaanse gitaarvirtuoos Kaki King kreeg een centrale plaats op het zesde album Echoes, Silence, Patience & Grace, waar de groep in het voorjaar van 2007 aan werkte. Het was de opvolger van In Your Honor, het dubbelalbum uit 2005 dat uit een elektrisch en akoestisch deel bestond. Dave Grohl twijfelde een tijdje over het passende vervolg, waarbij hij zich realiseerde dat hij achteraf gezien de opzet van die vorige plaat wat schizofreen gevonden had. De legendarische Clive Davis, op dat moment directeur van zijn platenmaatschappij, gaf hem het verlossende zetje in de goede richting: waarom zou Foo Fighters die verschillende kanten niet op een enkel album combineren?

Zo gebeurde het ook. Terwijl het bij het maken van vorige platen nogal eens wilde stormen in de studio, verliepen de sessies voor het nieuwe album rimpelloos. Dave Grohl legde met drummer Taylor Hawkins de basis, die later verder werd ingevuld door gitarist Chris Shiflett en bassist Nate Mendel. Gitarist Pat Smear keerde terug voor een gastbijdrage en zou in de jaren die volgden weer volwaardig lid van Foo Fighters worden. Gil Norton, die ook gewerkt had aan de vorige plaat, werd opnieuw binnengehaald als producer.

Gevarieerd

In interviews benadrukte Dave Grohl dat hij met Echoes, Silence, Patience & Grace vooral een volwassen album wilde maken. Letterlijk. In de voorgaande periode was hij vader geworden, voor het eerst. De muzikant benadrukte hoe dit zijn leven veranderd had. Zijn hele perspectief was veranderd. Ook als het om de muziek ging. Zijn oude punk-roots wilde hij niet verloochenen. Net zo min als zijn  verleden in Nirvana en de manier waarop grunge nog altijd echode in het geluid van zijn eigen band. In recente jaren luisterde hij echter ook naar Steely Dan, Wings, The Eagles en zelfs de zoetgevooisde softpop van Bread. Het werd tijd dat die invloeden ook hun plaats zouden vinden op de albums van Foo Fighters.

Echoes, Silence, Patience & Grace ontpopte zich dan ook als het meest gevarieerde album van Foo Fighters tot dan toe. In de vorm van The Pretender, Erase/Replace, Long Road To Ruin, Cheer Up Boys (Your Make Up Is Running) bevatte het vertrouwd klinkende rocksongs. Ze werden echter afgewisseld door akoestische tracks als Let It Die, Stranger Things Have Happened, het akoestische instrumentaaltje Ballad Of The Beakersfield Miners en de afsluitende pianoballad Home.

Grammy's

Het album dat op 25 september 2007 uitkwam, ontpopte zich als een nieuw succes voor Foo Fighters. De recensies waren overwegend positief, waarbij vooral de afwisseling tussen elektrische rocksongs en akoestische ballads geprezen werd. Met Grammy’s voor Echoes, Silence, Patience & Grace als Best Rock Album en de single The Pretender in de categorie Best Rock Performance raakte de prijzenkast van de band ook weer wat voller. Wat nog belangrijker was: het album bewees dat een band in muzikaal en tekstueel volwassen kon worden, zonder dat het ten koste zou gaan van het heilige vuur. 

Deel deze pagina:
Bekijk ook