Achtergrond
Foo Fighters - Wasting Light

Na uitverkochte stadionconcerten, ambitieuze dubbelalbums en dure studio’s realiseerde Dave Grohl zich dat hij behoefte had aan een stapje terug. Terug naar de basis, naar de essentie van wat Foo Fighters ooit was. Hij haalde daarbij in een moeite de banden aan met oude bekenden als bassist Krist Novocelic en producer Butch Vig, twee kopstukken uit zijn Nirvana-verleden. Op 12 april 2011 lag het in de winkel: het pure, rauwe rockalbum Wasting Light.

Terug naar de basis

De albums van Foo Fighters waren vaak een reactie op wat er zich in de voorgaande periode afgespeeld had, zoals de plaat die eraan voorafgegaan was. Zanger, gitarist en bandleider werd in het geval van Wasting Light door verschillende gebeurtenissen geïnspireerd. In 2009 had hij een album gemaakt als lid van de supergroep Them Crooked Vultures, waar verder zanger-gitarist Josh Homme (Queens Of The Stone Age) en John Paul Jones (Led Zeppelin) deel van uitmaakten. Het zwaarwichtige trio was ook uitgebreid op tournee gegaan, waarbij hoofdzakelijk in clubs gespeeld werd. Zo speelden ze in augustus 2010 in een stijf uitverkochte Melkweg in Amsterdam. De ervaring had Grohl eraan herinnerd hoe leuk het was om op zulke kleine podia te spelen. Het had er bovendien voor gezorgd dat zijn liefde voor harde, elementaire rock weer aangewakkerd werd.

“Daar kwam nog bij dat we met Foo Fighters in 2008 twee keer hadden opgetreden in een uitverkochte Wembley Arena in Londen”, vertelde Dave Grohl destijds. “Op de tweede avond deden bassist John Paul Jones en gitarist Jimmy Page van Led Zeppelin mee. Het was geweldig. Echt. De zoveelste jongensdroom die ik werkelijkheid zag worden. Alleen zat ik achteraf wel met de vraag: hoe nu verder? Voor mijn gevoel hadden we het maximale bereikt. Het enige logische vervolg was terug naar de basis. Ik werd daarin versterkt door dat avontuur met Them Crooked Vultures. We begonnen met niets, we speelden in bescheiden zalen en de muziek was heel intuïtief tot stand gekomen.”

 

Vrede

De muzikant nam geen halve maatregelen. Nadat eerste opnamesessies in een traditionele studio op niets waren uitgelopen, verhuisde de band naar de garage van Grohl’s huis in Encino, Californië, waar hij alweer een tijdje woonde. Butch Vig, die hij had leren kennen tijdens de sessies van Nirvana’s legendarische doorbraakplaat Nevermind, werd aangetrokken als producer. Dave Grohl stond erop dat het nieuwe album analoog opgenomen zou worden, dus met ouderwetse tapes. Hij had het gevoel dat digitale technieken de muziek van het leven beroofde. De producer had dit al jarenlang niet meer gedaan en moest zich – licht knarsetandend – laten bijscholen. Om het belang van deze werkwijze te benadrukken, werden bij de eerste oplagen van het album kleine stukjes van de mastertape gestopt.

De keuze voor Butch Vig liet ook zien dat Dave Grohl vrede gesloten had met zijn jaren als drummer bij Nirvana. Dat bleek eens te meer toen hij zijn oud-collega Krist Novoselic uitnodigde voor een gastrol in het nummer I Should Have Known. De bassist was overigens niet de enige gast die langskwam. Bob Mould van Hüsker Dü zong en speelde mee in Dear Rosemary, terwijl zanger Fee Waybill van The Tubes te horen was in Miss The Misery. De fans konden alle activiteiten in de studio volgen dankzij updates die via Twitter verspreid werden.

Hard

De sessies verliepen zonder noemenswaardige problemen en op 12 april 2011 werd Wasting Light aan de wereld gepresenteerd. Het was precies de plaat die Dave Grohl voor ogen had. Geen franje, maar rauw en eerlijk. In een nummer als Rope klonk zijn bewondering voor Led Zeppelin door, terwijl het ook een echo leek te vormen van zijn project met John Paul Jones. White Limo ontpopte zich zelfs als het hardste nummer dat de Foo Fighters tot dan toe op een album gezet harden. Aan de ene kant was het een ode aan de hardcore roots van Grohl, terwijl hij er ook zijn liefde voor stoere metal mee wilde uiten. Alandria bleek een ode te zijn aan een wijk in Alexandria, Virginia waar Grohl een aanzienlijk deel van zijn leven had doorgebracht.

 

Pinkpop

Op 13 juni 2011, twee maanden nadat het album onder veel bijval was uitgekomen, speelden de Foo Fighters op het Pinkpop festival. De band trapte af met Bridge Burning, ook het openingsnummer van het actuele album. Nieuwe songs als Rope en White Limo werden ook meteen omarmd. Terwijl de regenwolken langzaam plaatsmaakten voor de zon, zong Dave Grohl Learn To Fly als eerbetoon aan de regenboog die aan de Limburgse hemel ontstond. Met Young Man Blues (Mose Allison, maar vooral bekend van The Who) en Tie Your Mother Down (Queen) werden er ook nog een paar covers over de zee van roze Pinkpophoedjes uitgestort. Na afloop repten de recensies van het hoogtepunt van het festival.

Pukkelpop

De zegetocht van Foo Fighters had in België op 18 augustus dat jaar een glorieus vervolg moeten krijgen op Pukkelpop. De band zou de eerste festival dag afsluiten, maar een alles verwoestende storm veroorzaakte een enorme tragedie: vijf doden, 140 gewonden en een enorme schade. Het festival werd meteen stilgelegd, waarmee ook het optreden van de Foo Fighters kwam te vervallen. Een jaar later was de band echter terug. Dave Grohl stond uitgebreid stil bij het drama en droeg These Days op aan iedereen die erdoor getroffen was. Voor velen was dit nummer al een van de hoogtepunten van Wasting Light, in deze setting won het nummer alleen nog maar extra aan betekenis. Foo Fighters had ruim vijftien turbulente jaren achter de rug, de band wist met de muziek nog altijd mensen te raken en te ontroeren. En na deze bewuste stap terug naar de eenvoud, had de band zich genoeg opgeladen voor wat het meest ambitieuze avontuur tot dan toe zou worden…

 

Deel deze pagina:
Bekijk ook