Achtergrond
Foo Fighters - One By One (2002)

Het album There Is Nothing Left To Lose uit 1999 was onder optimale omstandigheden tot stand gekomen. Het kwartet dat zich in de tweede helft van 2001 verzamelde in de 606 Studio van Dave Grohl in Alexandria, Virginia, hoopte natuurlijk dat de geschiedenis zich zou herhalen. Het was tegen beter weten in, want de donkere wolken hadden zich samengepakt boven de band. In augustus dat jaar was drummer Taylor Hawkins bijna bezweken aan een heroïneoverdosis. Hij had zelfs twee weken in coma gelegen. De tijd die de muzikant nodig had om te herstellen, besloot Dave Grohl te gebruiken om te drummen op het nieuwe album van Queens Of the Stone Age: Songs For The Deaf.

Bowie

“Er zijn maar heel weinig bands waarvoor ik zou willen drummen, maar Queens of The Stone Age hoort daar  absoluut bij”, blikte Dave Grohl eind 2002 in een interview terug. “Ik was al fan van die jongens in hun Kyuss-periode. Aanvankelijk zou ik maar op twee of drie nummers meedoen, maar vanwege mijn enthousiasme werd het de hele cd.”

In diezelfde periode leverde hij ook een bijdrage aan het album Heathen van David Bowie, waarbij die overigens tot een nummer beperkt bleef. “Het was een erg leuke ervaring”, lachte Dave Grohl later bij die herinnering. “Al heeft mijn zus er het leukste souvenir aan overgehouden. Na afloop van de sessie druppelde de studio leeg en bleef ik alleen achter. In de hoek lag een handgeschreven tekstvel van Bowie. Mijn zus is een enorme Bowie-freak. Ik dacht: ‘zal ik, zal ik?’. Ja dus. Ik heb het papier weggegrist en het hangt nu, ingelijst, in de kamer van mijn zus.”

 

1 miljoen

In oktober 2001 kon het echte werk dan toch beginnen. Terwijl het vorige Foo Fighters album tot stand was gekomen in een uitgelaten sfeer, wilde het ditmaal maar niet gezellig worden. Vooral de spreekwoordelijke muzikale meningsverschillen braken de band op. Om het gestrande schip vlot te trekken, werd besloten om te verhuizen naar Californië, waar begin 2002 de draad weer opgepakt werd. Liefst vier maanden werd er gezwoegd in de Conway Studio in Los Angeles. De meter liep al die tijd door, de rekening zou uiteindelijk een slordige 1 miljoen dollars bedragen. Toch bracht ook deze verandering niet de gehoopte verlossing.

“Onze aanpak was te perfectionistisch”, zei Dave Grohl daar eind 2002 over, tijdens een internationale persdag in Parijs. “We arrangeerden alles tot op de vierkante millimeter. Ik weet niet goed meer wat ons bezielde, maar ik denk dat we te bewust bezig waren om een uitgedachte plaat neer te zetten. Hoe dan ook, toen alles af was, vonden we het resultaat te levenloos. Er ontbrak een essentiële spontaniteit. We hebben nog geprobeerd de oorspronkelijke opnamen op te lappen, maar dat werkte niet.”

 

Frustratie

De frustratie daarover explodeerde tijdens de repetities voor een optreden op het Coachella Valley Music and Arts Festival in april 2002, waarbij vooral Taylor Hawkins en Dave Grohl elkaar in de haren vlogen. Er werd zelfs gevreesd voor het voorbestaan van de band. Besloten werd om een pauze in te lassen waarbij de verschillende leden de gelegenheid kregen om zich op allerlei eigen projecten te storten. De hoop was natuurlijk dat die uitstapjes een helende en vooral inspirerende werking zouden hebben. Dave Grohl zocht zijn heil weer bij zijn vrienden van Queens Of The Stone Age en begeleidde hen tijdens een Europese tour. In de functie als slagwerker was hij op 24 juni 2002 dan ook te zien tijdens een onvergetelijk optreden in de Melkweg in Amsterdam.

Ondertussen was besloten om vrijwel alle gemaakte opnamen te schrappen en van voren af aan te beginnen. In de weken voor hij met QOTSA op pad zou gaan, legde Dave Grohl met Taylor Hawkins het fundament voor het album. In de periode daarna werden de nummers verder aangevuld door gitarist Chris Shiflett en bassist Nate Mendel. Producer van dienst was Nick Raskulinecz. Alles vlotte ditmaal wel en korte tijd later was het album klaar om uitgebracht te worden. De enige song die uit de eerste sessies was overgeschoten was Tired Of You, een nummer met een gastrol voor Queen-gitarist Brian May.

“Het is mijn favoriete nummer”, stelde Dave Grohl vast. “Het is een verhaal vol wanhoop over een relatie en het is gebaseerd op persoonlijke ervaringen. Dit is de muziek die ik altijd heb willen maken: eerlijke muziek over echte mensen. Geen glitter, geen plastic, geen flauwekul, maar het mes op tafel. Het is de taal die normale mensen spreken. Ik ben trouwens tijdens een optreden in Engeland met Brian May in contact gekomen. Samen met Roger Taylor deed hij mee terwijl we Sheer Heart Attack speelden. Queen is een van mijn favoriete bands.”

 

Melancholie

De muzikant beaamde dat de sfeer van het album overwegend melancholiek is. “Het is een stemming waarvan ik houd. Na pijn of verdriet is melancholie het gevoel dat herstel aankondigt. Het is een donker gevoel, maar het heeft ook iets hoopvols in zich. Niet alles is verloren.” Dat laatste bleek toen One By One op 22 oktober uitkwam. De titel was ontleend aan een fragment uit de tekst van het openingsnummer All My Life. Voor het artwork tekende kunstenaar Raymond Pettibon, die onder anderen ooit het beroemde logo van de hardcore band Black Flag ontworpen had.

De verkoopcijfers waren goed, de reacties van de pers waren positief en singles als All My Life en Times Like These kregen veel airplay. De band zelf zou echter altijd met gemengde gevoelens terug blijven kijken op One By One.  “Er staan vier goede songs op”, liet Dave Grohl jaren later los tegenover het Amerikaanse blad Rolling Stone. “De anderen zeven heb ik sindsdien nooit meer gespeeld.” Terwijl het grote publiek het album in het hart sloot, vond de band zelf het lastig om het artistieke resultaat los te zien van de moeizame ontstaansgeschiedenis.”

 

Deel deze pagina:
Bekijk ook