Achtergrond
Foo Fighters - The Colour And The Shape (1997)

Het titelloze debuut van Foo Fighters was in 1995 zowel artistiek als commercieel een groot internationaal succes, iets waar zelfs Dave Grohl door overrompeld werd. Eind 1996 wachtte hem de zware taak om daar een vervolg aan te geven, waarbij hij ditmaal te maken had met een complete band. Juist dat zorgde voor hoofdbrekens bij de voormalige Nirvana-drummer. De zware bevalling leverde in mei 1997 echter wel een nieuw topalbum op, met daarop de hits Monkey Wrench, Everlong en My Hero.

De tweede plaat

Dave Grohl had het relatief makkelijk gehad tijdens het opnemen van het debuut van Foo Fighters. De Amerikaan had het album vrijwel helemaal zelf opgenomen, zonder dat daarbij de voorkeuren, grillen en de ego’s van andere bandleden hem in de weg hadden gezeten. Het Foo Fighters dat eind 1996 een studio boekte voor de belangrijke tweede plaat was in de tussentijd uitgegroeid tot een echte band, die naast Dave Grohl bestond uit gitarist Pat Smear, bassist Nate Mendel en drummer William Goldsmith.

De sessies begonnen onder een slecht gesternte. In de winter van 1996 liep het huwelijk van Dave Grohl met fotografe Jennifer Youngblood op de klippen. Een droeve gebeurtenis die door zou klinken in verschillende songs op het album in wording. De eerste opnamen werden gemaakt in de Bear Creek Studios in Woodinville, Washington. De creatieve vonk wilde er maar niet overslaan, de sfeer in de band was beroerd en uiteindelijk besloot Dave Grohl al het materiaal dat er opgenomen was te schrappen.

Schone lei

Begin 1997 werd in de Grandmaster Recorders Studio in Hollywood met een schone lei begonnen. De stemming was aanzienlijk beter en de opnamen verliepen dan ook voorspoedig. Toch knaagde er iets aan Dave Grohl en producer Gil Norton. Ze waren beiden ontevreden over het drumwerk van William Goldsmith. De songs verdienden beter, vonden ze. Uiteindelijk nam Dave Grohl zelf zijn vertrouwde plekje achter het slagwerk in en verving een aanzienlijk deel van de partijen. Goldsmith vernam dit pas naderhand, via zijn collega Nate Mendel. Vanzelfsprekend was hij allerminst gecharmeerd van deze gang van zaken. Het aanbod om in dienst te blijven, maar dan als ‘live-drummer’ van de band, veegde hij dan ook boos van tafel.

De wisseling van de studio, het gedoe met de drumtracks en andere tegenslagen zorgde voor vertraging. De platenmaatschappij maande de band zich te houden aan de deadlines. Ook groeide de ongerustheid over het budget. De tweede plaat van de Foo Fighters dreigde een wel erg kostbare affaire te worden. Dave Grohl liet zich daar echter niet door opjagen. “Ik realiseerde me hoe belangrijk juist dit album zou zijn”, zei hij er enkele jaren later over. “Het zou bepalen of we de geschiedenis in zouden gaan als een eendagsvlieg of een blijvertje. Ik legde de lat bewust hoog. De songs moesten optimaal zijn. Net als het spel. Gil Norton daagde mij ook uit om ditmaal echt werk van mijn teksten te maken. Op het debuut had ik vooral nonsense-teksten gezongen. Woorden die spontaan in mij waren opgeborreld. Ik wilde nu echte onderwerpen aansnijden. Ik had daar, vanwege de stormen in mijn leven, genoeg stof voor.”

Albumtitel

De toermanager van de band bezorgde Foo Fighters de titel voor het album. Hij had de gewoonte om in zijn schaarse vrije uurtjes in lokale rommelwinkeltjes rond te neuzen. Op een van de dagen keerde hij terug met een rood-wit geverfde bowlingkegel. Trots meldde hij dat hij bezweken was voor de ‘color and the shape’. De bandleden vonden het zo’n mooie omschrijving dat deze uiteindelijk op de hoes van het album verscheen, alleen werd voor ‘colour’ wel de Engelse schrijfwijze gebruikt. Het was een ode aan de producer Gil Norton, die Brits was.

Geslaagde missie

Dave Grohl had de ambitie gekoesterd om van The Colour And The Shape een groots en meeslepend rockalbum te maken. Een missie die glansrijk slaagde. Het album was tot de rand gevuld met pakkende rocksongs. Het was Gil Norton gelukt om het geluid van de groep te stroomlijnen, zonder de oerkracht van het collectief geweld aan te doen. Dave Grohl zelf had de uitdaging om met betekenisvolle teksten op de proppen te komen met beide handen aangegrepen. Monkey Wrench was voortgesproten uit zijn relationele troebelen. In Wind Up ging hij tekeer tegen muzikanten die zich in interviews beklagen over de keerzijde van het succes. My Hero, het nummer dat hij in 1995 al live speelde, was een oproep om de grote voorbeelden vooral dicht bij huis te zoeken - en niet in de spotlight. Het berustende New Way Home was het slotakkoord van The Colour And The Shape. Het was een tumultueuze rit geweest, maar het veilige huis was in zicht. Het succes, ook commercieel, was groot. Nog altijd geldt The Colour And the Shape als het best verkochte Foo Fighters album aller tijden.

Nederland

In mei 1997, de maand dat het album verscheen, ging de band alweer op tournee. William Goldsmith bleek vervangen te zijn door Taylor Hawkins, afkomstig uit de begeleidingsband van Alanis Morissette. Het hield de Foo Fighters twee lange jaren van de straat. Nederland werd in 1997 twee keer aangedaan. Op 22 augustus speelden de Foo Fighters opnieuw op Lowlands, een editie waarbij verder o.a. Rammstein, Kula Shaker, Life Of Agony en Faith No More op het affiche stonden. Net als twee jaar eerder zorgde de band met een overrompelend optreden voor een van de hoogtepunten van het festival. Op 20 november speelde Foo Fighters in een stijf uitverkochte grote zaal van Paradiso. Na afgetrapt te hebben met This Is A Call volgde het beste van de twee tot dan toe verschenen Foo Fighters albums. De clubshow werd verder op smaak gebracht met twee covers: Gas Chamber van de relatief obscure punkband Angry Samoans en Requiem van het Britse kwartet Killing Joke. Dave Grohl was vooral fan van die tweede groep. In 2002 was hij zelfs als gastdrummer te horen op hun titelloze album.

Therapeut

In latere interviews beschreef Dave Grohl The Colour And The Shape als een naar muziek vertaalde sessie bij een begripvolle therapeut. “Het was een zware bevalling. Ik was in de band niet de enige die te kampen had met problemen op relationeel gebied. De wisseling van de studio en de druk van de platenmaatschappij trokken ook een wissel op het hele proces. Het rommelde ook nog eens in de bezetting. Veel ervan heb ik verwerkt tijdens het schrijven en opnemen van de songs. De muziek bleek een geduldig luisterende psycholoog te zijn.” Lachend: “Er had eigenlijk een sofa op de cover moeten staan.”

Deel deze pagina:
Bekijk ook