Achtergrond
Eddie Van Halen - 1955 – 2020

Ozzy Osbourne:Zijn invloed op de muziek is onmetelijk.”

Gene Simmons (KISS): “Eddie was niet alleen een gitaargod, maar ook een prachtige ziel.”

John Mayer: “Eddie van Halen was een gitaar superheld. Een echte virtuoos. Een ongelofelijk goede muzikant en componist.”

Questlove: “Gitaarheld is een understatement. Van Halen forever man.”

Billy Corgan (Smashing Pumpkins): “Ik heb hem maar een beetje gekend, maar in het geval van zo’n genie is dat genoeg.”

Brian May: “Zijn werkelijk magische vingers openden de deur naar een nieuwe manier van spelen. Ik koester de momenten die we deelden.”  

Het is maar een greep uit de vele reacties die de dood van gitarist Eddie van Halen opriep. Het was geen geheim dat de muzikant al jaren worstelde met gezondheidsproblemen. Hij werd al in 2000 behandeld voor kanker aan zijn tong. Twee jaar later leek hij daarvan hersteld te zijn, maar in de achterliggende jaren onderging hij therapie voor keelkanker. Toch werden velen overvallen door het nieuws dat deze ziekte hem fataal geworden was. Een geschokte wereld nam afscheid van een alom erkende gitaarheld.

Het debuut

Iedereen die in de tweede helft van de jaren zeventig behept was met een liefde voor hardrock zal zich herinneren hoe het eerste album van de Amerikaanse band Van Halen insloeg als een bom. Met zanger David Lee Roth, bassist Michael Anthony en drummer Alex van Halen was Van Halen over de hele linie een uitstekende band. Het titelloze debuut dat in februari 1978 op de argeloze wereld werd losgelaten, trok echter vooral aandacht vanwege het spectaculaire spel van gitarist Eddie van Halen.

Eddie van Halen grossierde niet alleen in flitsende solo’s, ook zijn techniek als slaggitarist was ongeëvenaard. De gitarist etaleerde al meteen op het eerste album een totaal eigen gitaargeluid. Hij populariseerde ook allerlei technieken zoals ‘tapping’, het met de vingertoppen van de linker- en rechterhand trommelen op de snaren boven de gitaarhals. Het op het Van Halen-debuut te vinden instrumentaaltje Eruption was daar een sterk staaltje van. Hoewel Eddie van Halen gezien werd als de nieuwe gitaar god in de hardrock, had hij stilistisch veel meer te bieden. Hij had een goede blues in de vingers en in zijn spel klonken ook invloeden uit de flamenco en de klassieke muziek door. In zijn spel zat bovendien een speelsheid en een humor besloten die zeldzaam waren in de veelal stoere wereld van de hardrock. De muziek bleek opeens ook sexy te kunnen zijn. Samen met zijn goede ‘looks’ en zijn vermogen tot het schrijven van pakkende songs vormde hij het totale pakket. Eddie van Halen was het zeldzame voorbeeld complete muzikant.

Succes

Het was dan ook bijna vanzelfsprekend dat Van Halen al snel uitgroeide tot een rockband van wereldformaat. Het succes werd uitgebouwd met albums als Van Halen II (1979), Women And Children First (1980) en 1984 (1984) – op dat laatste album stond de wereldhit Jump. Eddie van Halen bevestigde zijn status als gitaargod in 1982 met zijn solo in Beat It van Michael Jackson, afkomstig van diens monstersucces Thriller. In 1985 stapte David Lee Roth op om vervangen te worden door Sammy Hagar. Aangevoerd door de ‘red rocker’ werd Van Halen met albums als 5150 (1986) en OU812 (1988) en For Unlawful Carnal Knowledge (1991) alleen nog maar groter – deels dankzij de meer gepolijste sound. Van Halen wist een breed poppubliek te bereiken met hits als Why Can’t This Be Love? en When It’s Love.

Nederlands

Het was ook nog eens een succesverhaal met een nadrukkelijk Nederlandse kant. Eddie van Halen was net als zijn broer Alex in Nederland geboren. In 1962 emigreerde het gezin naar Amerika, waar het zoals veel Nederlanders destijds op zoek ging naar een betere toekomst. Edward Lodewijk van Halen, zoals hij officieel heette, had al vroeg belangstelling voor muziek. Iets was hij bepaald niet van een vreemde had, zijn vader was beroepsmuzikant. Cream was destijds zijn favoriete band. Het nummer I’m So Glad, te vinden op het album Goodbye uit 1969, zou hij later omschrijven als ‘mind-blowing’. Als gitarist in wording onderwees hij zichzelf door eindeloos de solo’s van Eric Clapton te uit te pluizen. Van Halen – de band – keerde later regelmatig terug naar de geboortegrond. Zo stond Van Halen in 1980 op Pinkpop en werden er later grootschalige optredens gegeven in de Ahoy in Rotterdam (1993) en het Goffertpark in Nijmegen (1995). Tijdens latere tournees focuste Van Halen zich echter vooral op de lucratieve Amerikaanse markt.

Onrustig

In de achterliggende decennia was het ook regelmatig onrustig in het Van Halen kamp. David Lee Roth en Sammy Hager kwamen terug om weer met slaande deuren te vertrekken. Een album met Extreme-zanger Gary Cherone draaide uit op een fiasco. Tijdens de laatste tournees bleek de trouwe bassist en zanger Michael Anthony niet langer van de partij te zijn. Zijn plaats was ingenomen door Wolfgang, zoon van Eddie. Tournees verliepen soms ook verre van vlekkeloos. De band maakte echter veel goed met het in 2012 uitgekomen comebackalbum A Different Kind Of Truth, al was het maar omdat de muzikant teruggegrepen hadden op ongebruikte ideeën uit de jaren zeventig.

Vernieuwer

In het grote plaatje maakt het allemaal weinig meer uit. De status van Eddie van Halen als een van de vernieuwers van het gitaarspel is een steen gehouwen. De albums die hij in de jaren zeventig en tachtig maakte met zijn band Van Halen horen nog altijd tot het beste dat de Amerikaanse rock voortbracht. Met zijn spel, zijn geluid en zijn uitstraling inspireerde hij talloze fans om zelf gitaar te gaan spelen. Zijn muziek leeft voort, net zoals de invloed die hij had op hele generaties gitaristen die nam hem kwamen.

Deel deze pagina:
Bekijk ook