Spotlight
The Strokes: Het geluid van de straat

Volgens veel muziekliefhebbers en journalisten leverden The Strokes met Is This It het belangrijkste album van 2001 af. Het duikt ook nog altijd op in lijstjes van ‘beste debuutalbums aller tijden’. In de jaren daarna wist het vijftal uit New York zich te handhaven als een van meest opwindende gitaarbands die Amerika ooit voortbracht. Sinds het album Comedown Machine uit 2013 werd het echter wat stil rond The Strokes. Komt daar in dit nieuwe jaar eindelijk verandering in?

Ontstaan

Zanger Julian Casablancas, gitarist Nick Valensi en drummer Fab Moretti zitten nog op de middelbare school – de zeer exclusieve Dwight School in Manhattan – als ze hun eerste bandje vormen. In de periode die volgt, voegen bassist Nikolai Fraiture en gitarist Albert Hammond Jr. zich bij de groep in wording. Die laatste is overigens de zoon van de singer-songwriter Albert Hammond, die in de jaren zeventig ook in Nederland hits scoort met nummers als The Free Electric Band, I’m A Train en (I Don’t Wanna Die In An) Air Disaster.

Onder de naam The Strokes beginnen de jongens in de tweede helft van de jaren negentig op te treden, aanvankelijk vooral in clubs in New York en omstreken. In tegenstelling tot veel andere beginnende bands focust dit jonge gezelschap zich meteen op eigen werk. Nummers die later op het debuut terecht komen, hebben dan ook kunnen rijpen tijdens de vele concerten. In de eerste weken van 2001 verschijnt de EP The Modern Age, die onder insiders in de muziekwereld inslaat als een bom. Alle grote en kleine platenmaatschappijen dingen koortsachtig naar de gunsten van The Strokes. Platengigant RCA komt uiteindelijk als de winnaar uit die strijd.

Debuut

In oktober 2001 verschijnt het debuut Is This It, hoewel het in Amerika enige vertraging oploopt. Grote winkelketens hebben problemen met de prominente blote derrière op de hoes en er moet inderhaast een alternatief gemaakt worden. Het album verschijnt ook nog eens heel kort na de aanslagen van 9-11 waarmee het nummer New York City Cops opeens erg gevoelig komt te liggen. Voor de thuismarkt wordt het dan ook vervangen door When It Started. Het zijn rimpelingen die geen wissel trekken op het succes. Integendeel, vanaf de eerste dag wordt Is This It onthaald als een van de meest opwindende rockalbums die in 2001 zal verschijnen. In recensies worden lovende woorden gewijd aan de smaakvolle mix aan invloeden, de kwaliteit van de songs en de rauwe, pure sound van de band. In de Rolling Stone wordt Is This It omschreven als ‘materiaal waar legendes van gemaakt worden’. Het Britse NME roept het uit tot ‘het beste debuut van een gitaarband in de afgelopen twintig jaar’. Het blad roept het in 2009 ook nog eens uit tot ‘het beste album van het decennium’. Mooie woorden die ook een vervolg krijgen in de vorm van klinkende verkoopcijfers. Alleen al in Amerika worden er in luttele maanden een half miljoen exemplaren verkocht.

Invloeden

The Strokes ontpoppen zich vooral als een band zoals die alleen maar uit New York kan komen. Met hun bijna uniforme outfit van leren jack, T-shirt en spijkerbroek doen ze denken aan de punkbands die ooit residentie hielden in het roemruchte CBGB’s in Manhattan, met de Ramones voorop. In muzikaal opzicht doet de band vooral denken aan Television, ook een groep die in de jaren zeventig omhoog krabbelt in het clubcircuit van New York. Er zijn verder lijntjes te trekken naar de vele garagebands die in de jaren zestig in Amerika actief waren. In interviews wijst de band zelf The Velvet Underground aan als de belangrijkste voorbeeld, zowel muzikaal als tekstueel. Julian Casablancas legt in interviews uit dat de band zich zowel geïnspireerd door de rauwe, primitieve sound als door de decadente, duistere teksten vol drugs, seks en geweld van The Velvet Underground. Hij spiegelt zich daarbij vooral aan The Velvet’s Lou Reed, een echt kind van de straat van New York.

Het vervolg

In de jaren die volgen, bouwen The Strokes het succesverhaal verder uit met de albums Room on Fire (2003), First Impressions Of Earth (2006), Angles (2011) en Comedown Machine (2013). De band stelt zich daarbij open voor nieuwe impulsen, zoals invloeden uit de elektronische muziek. The Strokes baren verder opzien door dat laatste Comedown Machine album in een absolute mediastilte uit te brengen. Er worden geen interviews gedaan, bandfoto’s worden niet verspreid, verzoeken van televisieshows worden genegeerd en de groep gaat zelfs niet op tournee. Toch weet ook dit album de fans te vinden. Wel worden in de latere jaren de pauzes tussen de platen steeds langer, wat deels het gevolg is van de uiteenlopende avonturen waarop de individuele leden zich storten. Ze maken soloplaten of beginnen bands en projecten met andere muzikanten. Het gebrek aan commitment aan de collectieve band levert regelmatig interne spanningen op, maar die worden The Strokes niet fataal. Anno 2020 bestaat de band nog altijd uit dezelfde mannen die een kleine twintig jaar geleden de wereld veroverden.

Nieuw album?

Het is inmiddels zeven jaar sinds het vorige album Comedown Machine verscheen. Wordt in 2020 die stilte aan het platenfront eindelijk doorbroken? Daar lijkt het wel op. Tijdens recente optredens spelen The Strokes al nieuwe songs als Ode To The Mets en The Adults Are Talking. Volgens de aankondigingen van zanger Julian Casablancas zijn dat de voorlopers van het nieuwe album dat ergens dit jaar uit moet komen. De titel en de verschijningsdatum blijven vooralsnog in nevelen gehuld. Wordt dus vervolgd.

Deel deze pagina:
Bekijk ook