Lijsten
In Memoriam 2019

Welke bekende artiesten, muzikanten en componisten ontvielen ons in 2019?

Feis: 1 januari (32):

2019 begon dramatisch voor de Nederlandse hip-hop toen in de vroege uren van nieuwjaarsdag in Rotterdam de rapper Faisal Mssyeh alias Feis werd doodgeschoten. In de afgelopen jaren was hij heel actief in de Nederlandse hip-hop wereld en was hij daarnaast te zien in het tv-programma Ali B Op Volle Toeren.  

 

Michel Legrand: 26 januari (86):

Michel Lagrand was een bijzonder productieve Franse componist, arrangeur, dirigent en orkestleider. Hij werkte met verschillende jazzgrootheden en leverde muziek voor talloze films. Een van zijn grote hits was The Windmills Of Your Mind uit 1968, waarvoor hij de muziek schreef en wat hem een Grammy opleverde.   

 

James Ingram: 29 januari (66):

James Ingram scoorde met name in de jaren zeventig en tachtig verschillende hits onder eigen naam, maar hij zou vooral succes hebben als componist voor grootheden als Donna Summer, Ray Charles, Michael Jackson, Anita Baker, Natalie Cole, Kenny Rogers en Linda Ronstadt. Ook werkte hij regelmatig samen met Quincy Jones, zoals op diens album The Dude uit 1981.  

 

Johnny Lion: 31 januari (77):

Samen met zijn eeuwige ‘concurrent’ Rob de Nijs hoorde Johnny Lion (echte naam: Jan van Leeuwarden) tot de eerste lichting sterren die de Nederlandse popmuziek voortbracht. Terwijl zijn collega zich liet begeleiden door The Lords, waren The Jumping Jewels de vaste band van Johnny Lion. Zijn grote hit scoorde hij echter solo, in 1965, met het limonadezoete liedje Sophietje. Het werd daarna stil rond de zanger, al maakte hij in 1988 een bescheiden comeback met de single (Dat Gebeurt) Alleen In Dallas. In zijn latere jaren was Johnny Lion vooral actief in de journalistiek.

 

Gerard Koerts: 20 februari (71):

Toetsenist en componist Gerard Koerts vormde samen met zijn tweelingbroer Chris het muzikale hart van Earth and Fire. Hij was een van de oprichters van de band en bleef tot 1983 lid. Hij drukte vooral met zijn spel op de mellotron een belangrijk stempel op de karakteristieke sound van Earth and Fire.

 

Peter Tork: 21 februari (77):

Peter Tork was de toetsenist en bassist van the Monkees, een geprefabriceerde band die in de tweede helft van de jaren zestig razend populair werd – vooral in het eigen Amerika – dankzij hits als Daydream Believer, Last Train To Clarksville, Pleasant Valley Sunday en I’m A Believer. De capriolen van de bandleden waren daarnaast wekelijks in de huiskamers te zien dankzij de eigen televisieshow The Monkees. Peter Tork verliet de band in 1969 om een loopbaan onder eigen naam te beginnen, maar keerde later wel terug voor verschillende reünies.  

 

Mark Hollis: 25 februari (64):

Mark Hollis werd bekend als de zanger en de belangrijkste componist van Talk Talk dat met It’s My Life en Life’s What You Make It grote hits scoorde. De band begon begin jaren tachtig als een typische exponent van de golf Britse synth-pop, maar koos op de albums Spirit Of Eden (1988) en Laughing Stock (1991) voor een meer ingetogen, pastoraal geluid. Na een erg mooi, maar weinig succesvol soloalbum (1998) trok Mark Hollis zich terug uit de muziekwereld.  

 

Keith Flint: 4 maart (49):

Hij begon ooit als de danser van The Prodigy, maar promoveerde tot de zanger en het karakteristieke gezicht van die Britse band. Hij drukte dan ook zijn stempel op hits als Firestarter and Breathe. Hij was naast de band ook actief in de motorsport. Enkele maanden na het uitkomen van het album No Tourists, waarvoor The Prodigy ook op wereldtournee was gegaan, werd bekend dat hij zichzelf het leven benomen had.  

 

Hal Blaine: 11 maart (90):

Hal Blaine maakte als drummer deel uit van The Wrecking Crew, een stel top-sessiemuzikanten uit Los Angeles die vooral in de jaren zestig talloze albums en singles van een gouden sound voorzag. Het spel van Hal Blaine was te horen in nummers van Frank Sinatra, Elvis Presley, The Beach Boys, Simon & Garfunkel, The 5th Dimension, Neil Diamond, The Byrds, The Supremes, The Carpenters, John Denver en The Mamas & The Papas.  

 

Dick Dale: 16 maart (81):

Begin jaren zestig was een aanzienlijk deel van de wereld in de band van de surfsound. The Beach Boys waren natuurlijk de belangrijkste band die daarin boven kwam drijven. Dick Dale werd dankzij zijn vlijmscherpe gitaarsound gekroond tot de ‘King of the Surf Guitar’ – ook de titel van een van zijn albums. Een prominente plaats van zijn nummer Misirlou in de film Pulp Fiction bezorgde hem in de jaren negentig een heel nieuw publiek, waardoor hij nog jaren voor volle zalen kon spelen.  

 

Scott Walker: 22 maart (76):

Scott Walker, in 1943 in Ohio geboren als Noel Scott Engel, werd in de jaren zestig bekend als de zanger van het trio The Walker Brothers. Ze waren overigens geen broers en heetten ook geen van allen Walker. De band blonk vooruit uit in zwaar aangezette ballades, die het perfecte decor vormden voor de dramatische bariton van Scott Walker. Fraaie voorbeelden daarvan waren Make It Easy On Yourself, My Ship Is Coming In en vooral The Sun Ain’t Gonna Shine Anymore. In de jaren zestig bracht hij ook al zijn eerste soloplaten uit, die hem ook veel waardering brachten. Na een reünie met The Walker Brothers in de jaren zeventig – hit: No Regrets – koos hij definitief voor een solocarrière. De zanger koos daarbij voor een steeds dwarser, donkerder geluid en de teksten die daarbij hoorden. Zo kon het gebeuren dat een van zijn laatste albums een samenwerking met het Amerikaanse noise-drone duo Sunn 0))) betrof. Het was een eigenzinnigheid wel beloond werd door unaniem juichende recensies. Hij overleed in Londen aan kanker.  

 

Nipsey Hussle: 31 maart (33):

In 1985 geboren als Ermias Joseph Asghedom, was een Amerikaanse rapper en ondernemer. Hij maakte aanvankelijk naam met een reeks mix-tapes en talloze bijdragen aan albums van collega-rappers. In 2018 verscheen dan toch zijn officiële debuut Victory Lap, dat alom onthaald werd als een van de beste hip-hop albums van het jaar 2018. Hij was inmiddels ook een succesvol ondernemer. Nipsey Hussle werd doodgeschoten op de parkeerplaats bij zijn kledingzaak in Los Angeles.

Phil McCormack: 24 april (58):

Phil McCormack was van 1995 tot zijn dood dit jaar lid van de southern rock band Molly Hatchet uit Jacksonville, Florida.  

 

Rowland Gould: 30 april (64):

Gitarist Rowland Gould was een van de oorspronkelijke leden van de Britse band Level 42, samen met zijn broer Phil op drums. Hij was te horen op succesalbums als : Level 42, The Pursuit Of Accidents, Standing In The Light, True Colours en Running In The Family. Hij verliet de band in 1987, deels als gevolg van de psychische problemen die hem ook tot een zelfgekozen dood dreven.

 

Doris Day: 13 mei (97):

Doris Day was een actrice die groot werd in de gouden jaren van Hollywood. Ze had daarnaast een bloeiende carrière als zangeres, met het berustende Que Sera, Sera (Whatever Will Be, Will Be) als een van haar allergrootste hits. Haar zoon was de al in 2004 overleden Terry Melcher, in de jaren zestig een succesvolle producer van onder anderen The Byrds.  

 

Cees Schrama: 22 mei (82):

Cees Schrama was als toetsenist een bekende verschijning in de Nederlandse jazzwereld. Hij was daarnaast jarenlang de presentator van het populaire jazz-programma Sesjun op de TROS-radio. Toch maakt hij ook uitstapjes naar de popmuziek. Cees Schrama was bijvoorbeeld te horen op vroege albums van The Golden Earrings – zoals de band in de jaren zestig nog heette. Leden van de band deden op hun beurt mee op platen die hij als Casey and the Pressure Group uitbracht.  

 

Leon Redbone: 30 mei (69):

Leon Redbone werd in 1949 op Cyprus geboren als Dickran Gobalian, maar groeide op in Canada. Hij verwierf zich in de jaren zeventig een cultstatus met het spelen van oude, authentieke blues en jazz, waarbij hij zich ook kleedde volgens de mode van weleer. In muzikaal opzicht was hij een geestverwant van Tom Waits.  

 

Martine Bijl: 30 mei (71):

De laatste jaren was ze bij het grote publiek vooral bekend als een van de presentatrices van het veelbekeken tv-programma Heel Holland Bakt, totdat een hersenbloeding haar noopte te stoppen. Ze had toen echter al een heel productief leven achter de rug als een alom geliefde zangeres, actrice, schrijfster, vertaalster, presentatrice en cabaretière. Enkele van haar meest geliefde liedjes waren De Makelaar Van Schagen, Belletjes, Het Limburgs Klaaglied en het uit de musical Tsjechov afkomstige Vanmorgen Vloog Ze Nog, dat ze zong met Robert Long, Simone Kleinsma en Robert Paul.

 

Dr. John: 6 juni (77):

Dr. John heette in werkelijkheid Malcolm John Rebennack Jr. en kwam in 1941 in New Orleans ter wereld. Als geen ander zou hij de rijke muziekcultuur van zijn woonplaats verpersoonlijken. En dat niet alleen vanwege zijn muziek, zoals te horen op albums als Gris-Gris (1968) The Sun, Moon & Herbs (1971), Dr. John's Gumbo (1972) en Desitively Bonnaroo (1974), maar ook dankzij zijn opvallende verschijning. Dr. John werd, geïntroduceerd door John Legend, in 2011 opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame.  

 

Dave Bartholomew: 23 juni (100):

Dave Bartholomew was als muzikant, producer, componist en bandleider een van de meest prominente artiesten die New Orleans de afgelopen eeuw voorbracht. Hij was betrokken bij veel bands en artiesten, maar zijn werk leeft vooral voort in de nummers die hij met of voor zanger-pianist Fats Domino schreef, zoals Ain’t That A Shame en I’m Walking. Ook het door Dave Edmunds gecoverde I Hear You Knocking, een grote hit in 1970, was van zijn hand.  

 

João Gilberto: 6 juli (88):

João Gilberto gold al bij leven als een van de vernieuwers van de Braziliaanse muziek. Hij combineerde de traditionele invloeden met hedendaagse jazzinvloeden, waarmee hij telkens weer een nieuw publiek wist aan te boren. De ‘vader van de bossa nova’, zoals hij vaak genoemd werd, was ook te horen op verschillende wereldhits. Zo wordt The Girl From Ipanema, gezongen door zijn toenmalige echtgenote Astrud Gilberto, gedragen door zijn subtiele, relaxte gitaarspel.  

 

Ruud Jacobs: 18 juli (81):

Ruud Jacobs zal vooral de geschiedenis ingaan als de contrabassist die jarenlang jazz-zangeres Rita Reys begeleidde, samen met zijn broer Pim op piano. In de jaren vijftig en zestig speelde hij echter ook met andere nationale en internationale grootheden uit de jazz. In de decennia die volgden was hij daarnaast werkzaam voor platenmaatschappijen en was ook op die manier betrokken bij talloze producties.  

 

Art Neville: 22 juli (81):

Zanger, componist en toetsenist Art Neville was als lid van The Meters en The Neville Brothers een van de gezichten van de muzikale traditie van New Orleans. Hij ontpopte zich ook tot een geliefde sessiemuzikant en werkte in die hoedanigheid met onder anderen Paul McCartney, Robert Palmer en zijn plaatsgenoot Dr. John – die dus ook in 2019 overleed.

Ian Gibbons: 1 augustus (67):

Er wordt al jaren gerept van een reünie van The Kinks, maar Ian Gibbons zal die helaas niet meer meemaken. De toetsenist werd in 1979 lid van de band en zou dat met onderbrekingen blijven tot het einde in 1996. In zijn lange loopbaan werkte hij verder met onder anderen The Sweet, Suzy Quatro, Dr. Feelgood en Samson. In recente jaren was hij ook lid van The Kast Of Kinks, waarin verschillende andere oud-leden participeerden.

 

Daniel Johnston: 11 september (58):

Daniel Johnston kampte zijn hele leven met psychische aandoeningen, wat duidelijk doorklonk in zijn werk. Toch wist hij vanaf de jaren tachtig een trouw publiek aan zich te binden met zijn even kinderlijke als soms geniale liedjes. Nirvana’s Kurt Cobain was een verklaard fan van zijn werk. Het vaak turbulente leven van de Amerikaanse muzikant was het onderwerp van de boeiende documentaire The Devil And Daniel Johnston uit 2005.  

 

Eddie Money: 13 september (70):

Eddie Money, in 1949 geboren als Edward Joseph Mahoney, had in de jaren zeventig en tachtig succes met gepolijste (hard)rock, die hem vooral in het eigen Amerika veel hits opleverden, zoals  Baby Hold On, Two Tickets To Paradise, Take Me Home Tonight – met een gastrol voor Ronnie Spector – en The Love In Your Eyes. Ook toen de hits opdroogden bleef hij een graag geziene gast in het nostalgische rockcircuit.

 

Ric Ocasek: 15 september (70):

Uitgerekend de wereldhit Drive van The Cars zong hij niet, die eer viel bassist Benjamin Orr te beurt – die overigens al overleed in 2000. Toch was Ric Ocasek met zijn opvallende voorkomen voor velen het gezicht van de Amerikaanse rockband. Hij ontpopte zich bovendien als een veelgevraagde producer die uitstekend werk afleverde voor uiteenlopende bands als Bad Brains, Weezer en Guided By Voices.  

 

Ginger Baker: 6 oktober (80):

De naam van Ginger Baker zal altijd verbonden blijven aan die van Cream, de supergroep uit de tweede helft van de jaren zestig waar verder zanger-bassist Jack Bruce en zanger-gitarist Eric Clapton deel van uitmaakten. Hij was later onder anderen actief in Blind Faith en Hawkwind, maar bleef vooral in beeld dankzij zijn soloplaten waar vaak zijn liefde voor Afrikaanse muziek in doorklonk. Naast een begaafd drummer was hij dan ook een onvermoeibaar ambassadeur van de muziek van dat continent. Ginger Baker was echter ook een onverbeterlijke lastpak, wat genadeloos in beeld kwam in de fascinerende documentaire Beware Of Mr. Baker uit 2012.

 

Bodo Staiger: 4 december (70):

Begin jaren tachtig maakte de Duitse popmuziek een artistieke en commerciële bloeiperiode door, die al snel tot de Neue Deutsche Welle gedoopt werd. Het zorgde ervoor dat ook Nederland kennis maakte met artiesten en bands als Nina Hagen, Spider Murphy Band, Bap, Der Plan, Einstürzende Neubauten, Trio, Nena en… Rheingold. Het prachtige Dreiklangs-Dimensionen was hun enige hit-succes in Nederland; een liedje dat gezongen werd door de uit Düsseldorf afkomstige Bodo Staiger.  

 

Juice Wrld: 8 december (21):

Juice Wrld (echte naam: Jarad Anthony Higgins) was een uit Chicago afkomstige hip-hop artiest. Hij scoorde hits met nummers als All Girls Are the Same en Lucid Dreams. In 2019 verscheen zijn tweede album Death Race For Love. Hij overleed op 21-jarige leeftijd in een vliegtuig op het Van Nuys Airport in Los Angeles, naar het zich laat aanzien als gevolg van drugs.

 

Marie Fredriksson: 9 december (61):

Marie Fredrikson werd wereldberoemd als de ene helft van het Zweedse duo Roxette, waarvan gitarist en componist Per Gessle de andere helft was. In de jaren tachtig en negentig scoorde het tweetal wereldhits met een mix van pakkende pop-rock songs en ballades zoals The Look, Listen To Your Heart, Dangerous, It Must Have Been Love, Joyride en Fading Like A Flower (Every Time You Leave). Het waren allemaal songs gesmeed in de beste ABBA-traditie: pakkend, herkenbaar en dankzij fraaie arrangementen voorzien van een extra laagje. Het succesverhaal stokte toen in 2002 een hersentumor bij haar werd geconstateerd. Ze bleek zich daar toch van te herstellen. De zangeres maakte weer albums en ging zelfs weer op tournee. De laatste plaat, Good Karma, kwam uit in de zomer van 2016. Op 9 december werd bekendgemaakt dat een teruggekeerde hersentumor haar toch fataal geworden was.  

 

Roy Loney: 13 december (73):

Roy Loney was de eerste zanger van The Flamin’ Groovies, een uit San Francisco afkomstige band die zich een cultstatus bij elkaar zou spelen met een mix van garagerock, blues en powerpop. Begin jaren zeventig ging Loney solo verder, maar juist afgelopen jaar was hij weer met zijn oude band op Amerikaanse podia te vinden.

 

Jules Deelder: 19 december (75):

Jules Deelder was veel: Spartaan in hart en nieren, na Herman Brood Nederlands’ bekendste drugsgebruiker, dichter, schrijver, nachtburgermeester van zijn geliefde Rotterdam en voordrachtskunstenaar. Alles, van zijn staccato gedichten tot zijn opvallende verschijning, was diep geworteld in de jazz – de muzieksoort waar hij zo van hield. Zijn verzameling jazz-lp’s was legendarisch, hij trad regelmatig op met wisselende ensembles en was ook als jazz-deejay actief. In Nederland leverde hij dan ook een belangrijke bijdrage aan het cool maken van bebop jazz.

Deel deze pagina:
Bekijk ook