Spotlight
Bruce Springsteen – Western Stars

Bruce Springsteen bevindt zich in een creatieve fase van zijn loopbaan. Relatief kort na zijn lange concertreeks Springsteen on Broadway en de geweldige registratie die het op album en als documentaire opleverde, is de Amerikaanse zanger alweer terug met een soloplaat: Western Stars. Er is ook alweer sprake van een nieuw album met de E Street Band en een daaropvolgende wereldtournee met zijn trouwe begeleiders.

 

Nostalgie was altijd al een belangrijk thema in het werk van Bruce Springsteen. De productie van zijn derde album Born To Run (1975) was bijvoorbeeld een ode aan de wall of sound van Phil Spector, zoals die in de jaren zestig uit de speakers van talloze transistorradio’s knetterde. Het geluid van zijn jeugd in New Jersey. Op latere platen als Nebraska (1982), The Ghost Of Tom Joad (1995) en Devils & Dust (2005) bouwde hij voort op de rijke Amerikaanse folk-traditie, waarbij vooral de legendarische zanger Woody Guthrie inspiratie bood.

Voor zijn nieuwe soloalbum Western Stars verrast Bruce Springsteen door terug te grijpen op de weelderig georkestreerde popmuziek zoals die eind jaren zestig en begin jaren zeventig in zwang was. Namen die de zanger zelf in de aankondiging van de nieuwe plaat liet vallen waren die van componist Burt Bacharach en zanger-gitarist Glenn Campbell. The Walker Brothers, een vroege Neil Young en Tim Hardin zijn in dit verband ook referenties die genoemd mogen worden.

De geest van Glenn Campbell waart echter het meest nadrukkelijk rond in de songs op Western Stars. En dan vooral zijn werk uit de vruchtbare jaren waarin hij werkte met songschrijver Jimmy Webb. In hun handen vervaagden de grenzen tussen de ambachtelijke country en melodieuze popmuziek, wat onvergetelijke wereldhits opleverde als Wichita Lineman en By The Time I Get To Phoenix. Breed opgezette muziek als decor voor doorleefde, op en top Amerikaanse verhalen.

Op het nieuwe album Western Stars kiezen ook Bruce Springsteen en zijn producer Ron Aniello voor arrangementen waarin koortjes – deels gearrangeerd door echtgenote Patti Scialfa -  strijkers en een steelgitaar op een volkomen vanzelfsprekende manier naast elkaar bestaan. In de tweede single There Goes My Miracle lijkt hij zelfs even in de huid van een crooner als Roy Orbison te kruipen, de zanger die hij ooit zo liefdevol begeleidde tijdens diens Black and White Night.

De zanger lijkt zich soms ook te spiegelen aan zijn eigen vroege werk, zoals het stevig aangezette epos New York City Serenade, afkomstig van zijn tweede album The Wild, The Innocent & The E Street Shuffle (1973). Het kan dan ook nauwelijks toeval zijn dat toetsenist David Sancious, die destijds voor de strijkersarrangementen van het nummer tekende, terugkeerde en een belangrijke bijdrage leverde aan de orkestpartijen op Western Stars

In zijn aankondiging van Western Stars liet Bruce Springsteen ook weten dat hij met dit album weer eens songs geschreven had met teksten die geboetseerd waren rond ‘characters’. Dat was goed nieuws, want als tekstschrijver is hij op zijn best als hij in enkele rake zinnen dagelijkse realiteit kan vangen van mensen die zich door het leven worstelen. Zo gaat het titelnummerover een westernacteur wiens grootste wapenfeit is ooit neergeschoten te zijn door John Wayne. ‘That one scene’s bought me a thousand drinks.’ Zijn nadagen slijt hij door in commercials Viagra en creditcards aan de man te brengen.

De hoofdpersoon in Drive Fast (The Stuntman) mijmert over de jaren waarin hij zich onsterfelijk waande: ‘’I liked the pedal and I didn’t mind the wall.’ Zijn versleten lichaam wordt nu met moeite bij elkaar gehouden. ‘I got two pins in my ancle and a busted colarbone, a steel rod in my leg, but it walks me home.’ Somewhere North Of Nashville is het droeve relaas van een songschrijver die hoopvol naar Nashville kwam, maar jammerlijk faalde. ‘I Lie awake in the middle of the night, makin’ a list of the things I didn’t do right.’

Het zijn allemaal kleine, bijna tedere portretten. Elk woord is goed geplaatst. In een paar zinnetjes worden hele situaties treffend neergezet. Ze laten zien dat hij als tekstschrijver nog altijd in grootse vorm steekt. Springsteen heeft ook meer dan ooit de stem om die woorden tot leven te brengen. Uit de combinatie van weelderige muziek en sobere teksten rijzen beelden op van oude, vereenzaamde zielen, gestrand in het uitgestrekte westen van Amerika, die weinig meer bezitten dan een langzaam vervagend verleden.

Al die verhalen worden ons bezorgd door een artiest die later dit jaar zelf 70 wordt, maar juist bruist van vitaliteit. Een zanger die op in deze late fase van zijn loopbaan zelfs een van zijn beste albums ooit aflevert. Door terug te grijpen op een heel ander muzikaal tijdperk dan voorheen, slaagt hij er met Western Stars in om zelfs te verrassen. Gedreven door nostalgie blijft Bruce Springsteen zichzelf vernieuwen.

Deel deze pagina:
Bekijk ook